Gelukkig Nieuwjaar

Mocht Roos kunnen spreken dan zou ze me ongetwijfeld al gevraagd hebben waarom wij morgen elkaar een Gelukkig Nieuwjaar wensen.

Wat er dan wel mis was met dat oude jaar.

Dan zou ik Roos uitleggen dat er aan dat oude jaar heel wat mis was. Aanslagen in Brussel, Nice, Berlijn… De Brexit, verkiezingen in Amerika…Allemaal spanningen die leidden tot verdeeldheid.

Dingen, verschrikkelijke dingen, die gebeurden ver van huis. Of toch niet zo ver…En dat dit gebeurtenissen zijn die ik niet in de hand had, waar ik niets aan kon doen. En omdat ik het niet in de hand kan hebben het me juist bang maakt.

Ik leg haar ook uit dat in dat oude jaar de basis ligt voor fantastische dingen in 2017. De uitgave van mijn eerste kinderboekje, een nieuwe job, een nieuw huis.

En als er nare dingen gebeuren in 2017 dan zoek ik naar geluk. Ik hoef niet ver te zoeken. Ik vind het al om middernacht. Wanneer mijn zoon zijn nieuwjaarsbrief voorleest. Of wanneer we met ons gezin  rond de vuurkorf zitten. Geluk zit in kleine dingen. In een hond die je dankbaar is voor zijn wandeling. Roos 1 jaar (1)

Wat voor een ander saai is, maar gewoontjes, is voor mij geluk Roosje. In 2017 wil ik mijn geluk met jullie blijven delen. Geluk dat je deelt, bestaat echt!

Gelukkige Nieuwjaar

Lijntje

 

Roos! 3!

Die vriendschap van jouw is heel bijzonder

nu drie jaar bij ons

wij kunnen niet meer zonder.

Die vriendschap van jouw is voor ons hele leven.

Voor de buitenwereld misschien moeilijk te bevatten.

Voor ons niet naar waarde te schatten.

Ben ik verdrietig, eenzaam of boos dan kijk je me aan

net of je zeggen wil “Ik blijf naast je staan”.

Die vriendschap van jouw, net een wonder en zonder grenzen.

Roosje, met dit gedicht wil ik je

van harte

een gelukkige verjaardag wensen!

DSC_1438

Schone slaapster en het beest (wie is wie)

roos slaaptDaar lag ze dan. In mijn armen. Haar warme lichaam dicht tegen me aan. Haar hoofdje lag in mijn hals. Iedere keer ze uitademde voelde ik een zuchtje lucht dat zacht mijn hals streelde. Ik genoot hiervan. Ik probeerde heel stil te blijven liggen. Dit moment wilde ik koesteren. Dit gebeurt niet veel. Dat ze echt bij me blijft liggen en in slaap valt. Ze zuchtte eens heel erg diep. En toen een hele diepe, zachte ademhaling. Ze sliep. Ik nam voorzichtig de afstandsbediening van de televisie en zette hem wat zachter. Ik deed mijn ogen toe. Even van dit moment genieten. Ik weet niet hoelang we daar zo gelegen hebben. Een minuscuul snurkje van mijnentwege zorgde er namelijk voor dat ons idyllisch moment abrupt werd afgebroken. Roos, nog 1 keer slapen en dan ben je jarig. Kus Lijntje

Liefde is…

 

Verdriet stopt niet. Het verandert wel.
Je moet erdoor, niet in blijven stilstaan.
Verdriet is geen zwakte, of een gebrek aan hoop.
Verdriet is de prijs die je betaalt voor de liefde die je voelt.
Ik kan niet diep genoeg in mijn broekzak tasten…Liefde is alles,
Geen prijs op te plakken.

 

De herfst, het heeft iets. Ik kan genieten van het veranderen van de kleuren in de natuur. Maar het vallen van de bladeren, opstaan als het donker is, gaan slapen als het donker is, het doet wat met je.
Sombere dagen, maar ook dagen waarop de zon volop schijnt en je heerlijk kan gaan wandelen.
September en oktober zijn niet mijn favoriete maanden. In september zou mijn mama jarig zijn, en in oktober mijn broer. Maar beiden zijn ze veel te vroeg overleden.

Dus op hun verjaardag denk ik aan hen maar blazen we geen kaarsen uit op een taart. Wel kaarsen naast hun foto.

Zoals ik hierboven schreef, verdriet verandert.
En als ik me minder voel dan knuffel ik eerst mijn gezin en natuurlijk Roosje. Je moet je rechthouden aan wat er wel is.
Voor iedereen die deze dagen, of doorheen het jaar, iemand moet missen.
Al is je verdriet zo groot, het wordt beter, net zoals de herfst eerst overgaat in de winter, nog donkerder, en nog kouder. Maar ook met zijn hele mooie kanten. En daarna de lente, een nieuwe start…En de zomer, die heerlijke warme, zoete zomer….

De natuur toont ons hoe het moet,
Kus Lijntje en Roos!

Roos!metblog werd 1 jaar!

Een jaar geleden speelde ik met het idee om de liefde voor mijn harige hart met jullie te delen. Nu, een jaar later ben ik dankbaar dit te hebben doorgezet. Ik wil al mijn lezers bedanken voor het lezen van onze avonturen en mijn bedenkingen. Bedankt voor jullie feedback.  Ik blijf gewoon verder schrijven, en delen.

Ik droom dat op een dag deze blog massaal gelezen wordt. Omdat geluk iets is dat gedeeld moet worden! Dan pas is het tastbaar, dan pas is het écht.

Kus, Roos! én Lijntje

Een golden oldie om het één jarig bestaan te vieren. Tien redenen waarom je beter geen Border Collie in huis haalt (of net wel).

10. Ze zijn altijd serieus

DSC_1929

2. Ze hebben geen gevoel voor schaamte

DSC_1990

3. Ze kennen geen vriendschap

DSC_2016

4. Ze kunnen niet luisteren

DSC_1991

5. Ze zijn altijd actief

20160329_092924[1]

6. Ze houden niet van water

DSC_2099

7. Ze begrijpen je niet

DSC_1968

8. Ze staan niet graag op de foto

Roos Horta

9. Kunnen niet tegen een grapje

DSC_1093
reken maar!

10. En ze kennen geen liefde

DSC_2032 - kopie

De zotte wind

Ik was gisteren, tijdens onze terugreis van Frankrijk, op mijn smartphone al aan het schrijven geslagen. (Neen ik reed niet!)

Ik was er van overtuigd dat ik een uitgebreid verslag ging schrijven, een relaas over onze zalige vakantie in Frankrijk, Jugy, Bourgogne. Het gehucht waar mijn papa woont heet Le Crot Foulot, vrij vertaald: ” De zotte wind”.

 

Daar baten Jan en Annie al meer dan 10 jaar een maison d’hôtes de charme uit. Met hart en ziel. Dus zo gaan wij al meer dan 10 jaar elke zomer tot bij hen. Toen de kinderen nog niet schoolplichtig waren gingen we in de maand juni, hoe ouder ze werden verschoof dit naar de schoolvakantie: juli of augustus. De kindjes missen tijdens het schooljaar hun opa en oma enorm en we kijken dan ook iedere vakantie halsreikend uit naar onze vertrekdatum. Sinds een jaar of 3 gaat ons Roos ook mee!

Zoals ik in het begin al schreef, ik nam me voor een uitgebreid reisverslag te schrijven. Maar toen ik gisterenavond mijn foto’s aan het sorteren was, kreeg ik meer en meer het gevoel dat ik de foto’s maar voor zichzelf moet laten spreken. Zodoende…

Zet je smartphone even uit ( deed ik ook, een hele week), de deurbel af, de rolluiken naar beneden…en geniet, zoals wij en Roos! dat deden.

één ding wil ik nog even delen, Liefde is: Wanneer iemand je de opmerking maakt ” Ik ben normaal geen dierenvriend, verre van.” “Maar jullie Roos, daar maak ik een uitzondering voor.” “Ze heeft ogen om in te verdrinken.”

Hoe doe je dat toch Roos? Zonder woorden bergen verzetten…

Kus Lijntje en Roos

DSC_1943DSC_1947DSC_1949 - kopieDSC_1951DSC_1954 - kopieDSC_1956 - kopieDSC_1958 - kopieDSC_1964 - kopieDSC_1976DSC_1992 - kopieDSC_2000 - kopieDSC_2001DSC_2006DSC_2016DSC_2017 - kopieDSC_2032 - kopieDSC_2047 - kopieDSC_2050 - kopieDSC_2070 - kopieDSC_2071DSC_2072DSC_2077DSC_2083 - kopieDSC_2092DSC_2096DSC_2099DSC_2120DSC_2137DSC_2139DSC_2140DSC_2246DSC_2257Papa, Annie: we houden heel veel van jullie!

Ik nam al de foto’s met hart en ziel. Wil je een foto van me gebruiken, contacteer me dan even en vraag of je mag. Dat is maar zo netjes.

Post voor Emmer en Luka

Brief aan mijn mensenkinderen

Dinsdagavond: Jullie maken jullie koffer klaar en lopen zenuwachtig heen en weer. Van de kast tot aan je koffertje, van je koffertje tot aan de kast. Ik hou mijn kopje schuin, misschien hoor ik dan wel waarom jullie dit doen?

Woensdagochtend: Jullie hebben allebei hetzelfde outfitje aan, beige broek, rode T-shirt, stevige stapschoenen en een dikke trui. “Joepie! We gaan een stevige wandeling maken!”. Maar om 13u30 geven jullie me een knuffel en vertrekken zonder me.

Woensdagnamiddag: Lijntje en Mario komen thuis. Waar zijn jullie? Ik snuffel aan Lijntjes broek, maar de geuren vertellen me niets. Ik ruik andere mensenkinderen, snoepgoed, zonnecrème, een trein? Maar niets vertelt me waar jullie zijn.

Woensdagavond: Ik loop onrustig heen en weer. Van het schuifraam naar de zetel. Ik blijf staan en kijk Lijntje aan. “Waar zijn de kindjes?” Maar Lijntje snapt me niet, Lijntje denkt dat ik naar buiten moet, in de tuin, om Flappie het konijn te gaan plagen. Of om pipi te doen, achteraan.

Ik blijf de hele avond onrustig. Wanneer ik moet gaan slapen lig ik te piepen op mijn mat. Ik snap er niets van. Lijntje komt bij me en legt me uit dat jullie op kamp zijn. Wat is dat dan? Lijntje zegt dat ik niet mee kon, dat het alleen voor mensenkinderen is en dat jullie snel terug zullen zijn.

Ik hoop het zo. Ik mis jullie. Het is hier veel te stil. Lijntje gaat veel met me wandelen, want ook Lijntje mist haar kinderen. Nog 5 keer slapen zegt Lijntje. Dan komen jullie terug naar huis. Dan zal ik jullie begroeten en aan jullie snuffelen. Hopelijk vertellen de geuren van jullie kleren me dan hoe leuk dat kamp dan wel was.

Tot gauw

Jullie Roosje

DSC_1939roosmetblog